Home › Vragen › Bewijs puberteitsblokkers

Wat zegt het bewijs over puberteitsblokkers?

De systematische review voor de Cass Review concludeert dat onderzoek van hoge kwaliteit naar puberteitsremming bij jongeren met genderdysforie ontbreekt en dat over het effect op genderdysforie, mentale en psychosociale gezondheid en cognitieve ontwikkeling geen conclusies te trekken zijn.

Wat speelt er

De eerste behandelingen van jongeren met puberteitsremmers werden in 1998 beschreven door Cohen-Kettenis en Van Goozen (European Child & Adolescent Psychiatry), in het kader van het Dutch Protocol. In een Nederlandse studie ging 125 van de 143 jongeren (87 procent) na de remmers door met hormonen (bron), in een Britse studie 43 van de 44 (98 procent) (bron). Volgens de Cass Review wijzen de gegevens over doorstroom naar hormonen erop dat puberteitsremmers niet de tijd om na te denken kopen (par. 14.25) (bron).

Wat onderzoek toont

De Cass Review noemt de zorg voor jongeren met genderdysforie "an area of remarkably weak evidence" (bron). De systematische review van de Universiteit van York voor de Cass Review vond dat de botdichtheid tijdens de remming achteruitgaat; over de gevolgen voor de cognitieve ontwikkeling, het cardiometabole risico en de vruchtbaarheid was het bewijs onvoldoende of tegenstrijdig (bron). Een GRADE-beoordeelde review en meta-analyse (Miroshnychenko e.a., 2025) op basis van tien studies komt uit op "zeer lage zekerheid" van bewijs voor uitkomsten als algemeen functioneren, depressie, genderdysforie en botdichtheid (bron). Het Zweedse SBU vond in 2022 het bewijs onvoldoende om de effecten van hormoonbehandeling bij kinderen met genderdysforie te beoordelen (bron).

Wat blijft betwist

Volgens The BMJ (31 oktober 2024) schreven onderzoekers van Johns Hopkins, die evidence reviews voor WPATH uitvoerden, problemen te hebben met de opdrachtgever, die hun mogelijkheid om te publiceren probeerde te beperken; WPATH ontkende dat (bron). Biggs (2023) schrijft dat het belangrijkste bewijs voor het Dutch Protocol afkomstig was uit een longitudinale studie van 70 adolescenten, en dat de bevindingen berustten op een klein aantal waarnemingen en op onderling onvergelijkbare maten voor genderdysforie (bron).

Zie ook