Typologie

Jongens en gender — early en late onset

Early of late onset - wat betekent dat?

Volgens de typologie van Blanchard tekenen zich bij biologische jongens en mannen twee patronen af: een vroeg-onset groep die zich vanaf jonge leeftijd vrouwelijk gedraagt en seksueel op mannen gericht is, en een laat-onset groep volwassen mannen met een autogynefiele component. Blanchard (1989) onderzocht 212 volwassen mannelijke transseksuelen en vond dat de drie niet-homoseksuele groepen vaker seksuele opwinding bij cross-gender fantasie meldden dan de homoseksuele groep (bron).

Vroege onset

Begint in de kindertijd. In een Canadese follow-upstudie van 139 als kind verwezen jongens (Singh, Bradley en Zucker, 2021) hield de genderdysforie bij 12,2 procent aan en verdween die bij 87,8 procent; bij de 129 jongens van wie de seksuele fantasie bekend was, was 63,6 procent biseksueel of op mannen gericht (bron).

Late onset

Begint in volwassenheid. Blanchard (1989) vond dat niet-homoseksuele mannelijke transseksuelen vaker seksuele opwinding meldden bij de fantasie een vrouw te zijn dan de homoseksuele groep, en omschreef dit als autogynefilie (bron).

Twee categorieen

De twee groepen verschillen in leeftijd van onset, seksuele orientatie en motivatie. Ze vragen om verschillende beoordeling en verschillende zorg.

Waarom dit onderscheid hoort te tellen

Bij als kind verwezen jongens is hoge desistance gedocumenteerd: 87,8 procent in de studie van Singh, Bradley en Zucker (2021) (bron). Over sociale transitie op jonge leeftijd schrijft de Cass Review dat de meningen verschillen: sommigen vinden dat die de geestelijke gezondheid en deelname aan school en samenleving kan verbeteren, anderen dat een kind dat bij de puberteit mogelijk was gestopt een ander verloop krijgt, dat uitloopt op medische behandeling met levenslange gevolgen (par. 12.3) (bron). Bailey en Triea (2007) betoogden dat homoseksuele transseksuelen het best te begrijpen zijn als een type homoseksuele man (bron).

Bij volwassen mannen met late onset is het verhaal anders. Blanchard definieerde autogynefilie als de neiging tot seksuele opwinding bij de gedachte of voorstelling van zichzelf als vrouw (bron). Bailey (2003) bracht deze typologie onder een breder publiek in The Man Who Would Be Queen.

Het kennen van deze typologie is geen aanval. Het is de minimumvoorwaarde om uberhaupt te kunnen beoordelen wat er bij een mannelijke client speelt. Klinieken die deze categorieen weglaten omdat ze ongemakkelijk zijn, leveren slechtere zorg.

Kernpunten

  • Blanchard (1989): een homoseksuele en drie niet-homoseksuele groepen onder mannelijke transseksuelen

  • Als kind verwezen jongens: 87,8% desisteerde (Singh e.a. 2021)

  • Niet-homoseksuele groepen meldden vaker seksuele opwinding bij cross-gender fantasie (Blanchard 1989)

  • AGP: door Blanchard omschreven als seksuele opwinding bij de gedachte een vrouw te zijn

  • Klinische beoordeling moet onderscheid maken

Bronnen

  • Blanchard (1989) — The classification and labeling of nonhomosexual gender dysphorias, Arch Sex Behav

  • Bailey (2003) — The Man Who Would Be Queen, Joseph Henry Press

  • Lawrence (2013) — Men Trapped in Men's Bodies, Springer

  • Steensma et al. (2013) — Factors associated with desistence and persistence of childhood gender dysphoria, JAACAP

  • Singh, Bradley en Zucker (2021) — A follow-up study of boys with gender identity disorder, Front Psychiatry

Verder lezen

Vragen over onset of typologie?

Neem contact op