Desistance — wat gebeurt zonder behandeling
Volgens de Cass Review vonden vroege studies bij kinderen met genderincongruentie vóór de puberteit een persistentie van ongeveer 15 procent en latere studies 10 tot 33 procent; bij de meeste kinderen hield de dysforie dus niet aan (desistance). Het gaat om oudere cohorten uit het DSM-IV-tijdperk, en de Cass Review noemt de huidige groep een ander cohort. Dat patroon speelt een rol in het debat over sociale transitie.
Wat is desistance
De dysforie houdt niet aan tot na de puberteit, zonder medische ingreep. Volgens de Cass Review werd de meerderheid van deze kinderen in de vroege studies als volwassene cisgender en same-sex attracted.
De cijfers
Wallien en Cohen-Kettenis (2008): van 77 kinderen was op 16-jarige of oudere leeftijd 43 procent niet meer genderdysforisch en 27 procent nog wel; 30 procent was niet te traceren. Singh e.a. (2021): bij 87,8 procent van 139 jongens hield de dysforie niet aan.
Waarom relevant
Volgens de Cass Review ging wie eerder sociaal was getransitioneerd vaker door naar een medisch traject, maar uit de studies is niet te weten of sociale transitie de oorzaak was.
Wat de studies lieten zien
Steensma e.a. (2013) volgden 127 adolescenten (79 jongens, 48 meisjes) die als kind (jonger dan 12) voor genderdysforie waren verwezen. De intensiteit van de genderdysforie in de kindertijd hing samen met het aanhouden ervan, bij geboren meisjes was aanhouden waarschijnlijker, en ook een cognitieve en/of affectieve cross-gender identificatie en een sociale rolovergang hingen samen met aanhouden (bron).
Wallien en Cohen-Kettenis (2008) volgden 77 kinderen die op een leeftijd van 5 tot 12 jaar waren verwezen: op 16-jarige of oudere leeftijd was 43 procent niet meer genderdysforisch en 27 procent nog wel; 30 procent reageerde niet of was niet te traceren (bron). Drummond e.a. (2008) volgden 25 meisjes; bij 3 (12 procent) was er bij de follow-up sprake van genderidentiteitsstoornis of genderdysforie (bron). Singh e.a. (2021) volgden 139 als jongen verwezen kinderen: bij 87,8 procent hield de genderdysforie niet aan; het is volgens de auteurs de grootste steekproef van klinisch verwezen jongens tot nu toe (bron).
Olson e.a. (2022) volgden 317 kinderen die als kind volledig sociaal waren getransitioneerd; gemiddeld ruim vijf jaar na die transitie leefde 94 procent als binair transgender, 3,5 procent als non-binair en 2,5 procent als cisgender (bron). Het is een cohort van kinderen die al sociaal waren getransitioneerd, dus geen vergelijking met kinderen zonder sociale transitie; volgens de Cass Review ging in deze studie de meerderheid later door naar medische behandeling (bron).
De Cass Review (2024) schrijft dat kinderen met vroege genderincongruentie het meest waarschijnlijk vóór de puberteit afhaken, al houdt de incongruentie bij een klein aantal aan, en noemt de huidige groep een ander cohort dan de groep uit eerdere studies (bron).
Wat dit betekent
De Cass Review noemt sociale transitie een actieve interventie.
In oudere studies hield de genderdysforie bij de meeste prepuberale kinderen niet aan.
Cass adviseert bij kinderen een voorzichtiger aanpak dan bij adolescenten.
De Cass Review noemt de huidige groep een ander cohort dan die uit eerdere studies.
Ouders verdienen volledige informatie over deze cijfers.
Bronnen
Steensma et al. 2013, J Am Acad Child Adolesc Psychiatry.
Wallien & Cohen-Kettenis 2008, JAACAP.
Drummond et al. 2008, Dev Psychol.
Singh, Bradley & Zucker 2021, Front Psychiatry.
Zucker 2018, Arch Sex Behav (commentary).
Olson et al. 2022, Pediatrics + replies.