Home › Kritisch › Trauma en gender

Trauma en gender

Trans-identificatie is bij veel jongeren een poging om weg te vluchten van een lichaam waarin trauma is opgeslagen. Affirmeren zonder de traumavraag te stellen, is medische nalatigheid.

Het probleem

Voor veel meisjes die seksueel zijn misbruikt of getuige zijn geweest van huiselijk geweld, voelt het ontwikkelende vrouwelijke lichaam als gevaar. "Geen vrouw zijn" wordt een overlevingsstrategie. Voor jongens kan trauma resulteren in dissociatie van mannelijkheid die geassocieerd is met de dader. In beide gevallen is trans-identificatie een symptoom van iets dieper liggends. Het affirmatieve model behandelt het als kernidentiteit en biedt testosteron in plaats van traumatherapie.

Wat onderzoek toont

Giovanardi e.a. (2018) vonden dat 47% van de trans-identificerende jongvolwassenen voldoet aan criteria voor PTSS — fors hoger dan de algemene populatie. Kaltiala-Heino e.a. (2015) in Finland: 68% van trans-jongeren had voorafgaande psychiatrische geschiedenis, waaronder trauma. Bandini e.a. (2011) documenteerden hoge prevalentie van seksueel misbruik in de voorgeschiedenis.

De Cass Review (2024) erkent trauma expliciet als veel-voorkomende co-morbiditeit en eist traumadiagnose voorafgaand aan elke medische interventie. Detransitioners (Vandenbussche 2021, Littman 2021) noemen ongeadresseerd trauma als belangrijkste reden voor hun verkeerde diagnose. Marchiano (2017) plaatste het in een psychoanalytisch kader van dissociatieve reactie op trauma.

Wat dit betekent

Voor je puberteitsblokkers, testosteron of mastectomie aanbiedt, hoort de eerste vraag te zijn: "Wat is er gebeurd?" — niet "Welk voornaamwoord gebruik je?". Trauma-informed care is een basisprincipe in elke andere psychische zorg, behalve genderzorg. Het opnemen van traumadiagnose als verplichte stap zou een groot deel van het huidige misverstand wegnemen.

Zie dissociatie en lichaamsbeeld en autisme en gender.