Home › Kritisch › Eetstoornissen en gender

Eetstoornissen en gender

Tienermeisjes met eetstoornissen identificeren zich significant vaker als trans of non-binair. Het signaal is hetzelfde: vlucht uit het vrouwelijke lichaam. De clinici lezen het verkeerd.

Het probleem

Anorexia nervosa en transgender-identificatie delen kernkenmerken: lichaamshaat, dissociatie van seksuele kenmerken, controle uitoefenen via het lichaam. Anorectische meisjes melden vaker dan baseline dat ze "in het verkeerde lichaam zitten". In de afgelopen tien jaar identificeert een snelgroeiend deel van deze meisjes zich ook als trans of non-binair. Gendercentra behandelen deze claim als kern in plaats van als symptoom.

Wat onderzoek toont

Strandjord e.a. (2015) en Hartman-Munick e.a. (2021) vonden hogere prevalentie van eetstoornissen onder trans-identificerende adolescenten. Coelho e.a. (2019, European Eating Disorders Review) signaleerden de overlap als klinisch alarmsignaal. De Cass Review (2024) waarschuwt expliciet dat eetstoornissen en gender-distress vaak gelijktijdig voorkomen en niet zelfstandig kunnen worden geadresseerd door affirmatie.

Detransition-onderzoek (Littman 2021) rapporteert eetstoornissen als veelvoorkomend co-symptoom in de levensgeschiedenis van detransitioners. Marchiano (2017) plaatste beide fenomenen in dezelfde familie van sociogene identiteitsverstoringen bij meisjes.

Wat dit betekent

Een meisje met anorexia dat zegt "ik ben een jongen" heeft geen testosteron nodig — heeft eetstoorniszorg nodig die ook de afkeer van het ontwikkelende vrouwelijke lichaam adresseert. Testosteron geven aan zo'n patiënt versterkt de dissociatie en geeft een gevoel van controle dat de eetstoornis camoufleert in plaats van behandelt.

Differentiële diagnose moet eetstoornissen actief uitsluiten. Zie dissociatie en lichaamsbeeld en autisme en gender.