Wat is ROGD (Rapid-Onset Gender Dysphoria)?
ROGD is een hypothese over een patroon waarbij genderdysforie plotseling ontstaat in de adolescentie, zonder kinderhistorie en vaak in peer-clusters. De term werd in 2018 geintroduceerd door arts-onderzoeker Lisa Littman.
Definitie
Littman (2018) beschreef op basis van een enquête onder 256 ouders genderdysforie die volgens de ouders plotseling tijdens of na de puberteit opkwam; 86,7 procent van de ouders meldde meer gebruik van sociale media en internet, een vriendengroep waarin vrienden zich in dezelfde periode als transgender identificeerden, of beide (bron). Volgens de correctie uit 2019 is rapid-onset gender dysphoria een hypothese en geen formele diagnose (bron). Littman presenteert sociale invloed als hypothese en noemt de categorie nog niet klinisch gevalideerd (bron).
Geschiedenis en context
Littman publiceerde de oorspronkelijke studie in 2018 in PLOS ONE op basis van ouderrapportages; in 2019 verscheen een correctie (bron). De Cass Review schrijft dat de Tavistock-kliniek GIDS vóór 2009 minder dan 50 kinderen per jaar zag en in 2021/22 naar opgave ongeveer 5.000 verwijzingen ontving, een getal waarin mogelijk dubbeltellingen zitten, en beschrijft een verschuiving van vooral jongens vóór de puberteit naar vooral meisjes in of na de puberteit, zonder duidelijke verklaring. Als mogelijke verklaringen noemt het rapport onder meer grotere acceptatie, veranderende concepten van gender en seksualiteit, bredere psychische problemen en de invloed van leeftijdsgenoten en media, de meest omstreden verklaring (bron).
Kritische analyse
De kritiek op ROGD richt zich onder meer op het feit dat de studie berust op rapportages van ouders. Volgens de Cass Review is een eenzijdige verklaring in beide richtingen te simpel: 'alle trans mensen zijn zo geboren' en 'het is allemaal sociale besmetting' houden geen rekening met de brede reeks factoren die jongeren naar een kliniek brengen. Het rapport schrijft ook dat de term 'sociale besmetting' voor een deel van de transgemeenschap bijzonder pijnlijk is, en dat acceptatie alleen de snelle stijging en de verschuiving naar geboren meisjes niet verklaart (bron).
Veelgestelde vragen
Nee, volgens de correctie van Littman uit 2019 is het een hypothese en geen formele diagnose. De Cass Review beschrijft wel een verschuiving in de verwijzingen naar de Britse genderkliniek, van vooral jongens vóór de puberteit naar vooral meisjes in of na de puberteit.
Dat is onbekend. De Cass Review noemt als mogelijke verklaringen onder meer grotere acceptatie, veranderende concepten van gender en seksualiteit, bredere psychische problemen, invloed van leeftijdsgenoten en media, en de beschikbaarheid van puberteitsremmers, en schrijft dat acceptatie alleen de verschuiving naar geboren meisjes niet verklaart.
Diaz en Bailey publiceerden in 2023 een studie naar 1.655 door ouders gerapporteerde gevallen; Archives of Sexual Behavior trok het artikel in en het verscheen opnieuw in de Journal of Open Inquiry in the Behavioral Sciences.
Bronnen
- Littman L., Parent reports of adolescents and young adults perceived to show signs of a rapid onset of gender dysphoria, PLOS ONE 2018.
- Diaz S., Bailey J.M., 'Rapid Onset Gender Dysphoria: Parent Reports on 1655 Possible Cases', Archives of Sexual Behavior, 2023 (ingetrokken door het tijdschrift; opnieuw verschenen in de Journal of Open Inquiry in the Behavioral Sciences).
- Cass H., Final Report, 2024.