TP

Transplek

ruimte voor twijfel, verhaal en gesprek
Start hier Ouders Jongeren Vragenbank Verhalen Bronnen Netwerk Meedoen

Home › Kritisch › Risicogroepen volwassenen

Risicogroepen onder volwassen transitioners

Niet alle volwassen "trans"-aanvragen zijn klinisch hetzelfde. Late-onset mannen met AGP, autistische volwassenen en detrans-overwegende mensen vormen specifieke risicogroepen die affirmatieve zorg structureel niet onderscheidt.

Het probleem

Volwassenen die om medische transitie vragen zijn een heterogene groep. Blanchard (1989) en Bailey (2003) onderscheidden twee paden bij mannen: vroege onset (kinderfeminisering, homoseksueel) en late onset (AGP — autogynefilie: parafilie waarin de man zich opwindt aan zichzelf-als-vrouw). AGP-mannen worden in westerse zorgsystemen niet als parafiele patiënten behandeld; ze krijgen zonder differentiatie hormonen en chirurgie. Resultaat: een groot deel van de "trans women" in westerse statistieken zijn AGP-mannen, niet feminiene homoseksuelen. Autistische volwassenen en mensen met onverwerkt trauma vormen aparte risicogroepen.

Wat onderzoek toont

Bailey (The Man Who Would Be Queen, 2003) en Lawrence (Men Trapped in Men's Bodies, 2013) documenteerden de typologie. Bailey & Blanchard (2017) herhaalden expliciet: gender-dysforie is niet één diagnose. Dhejne (2011) liet zien dat post-operatieve trans-individuen significant verhoogde mortaliteit hadden — een uitkomst die per subgroep had moeten worden uitgesplitst maar niet werd.

Detransition-onderzoek (Littman 2021, Vandenbussche 2021) vond dat 38% van de detransitioners ASS-traits had en velen ongeadresseerd trauma. Smith e.a. (Amsterdam, 2001, 2005) verzamelden cohortdata waaruit blijkt dat AGP-transitioners hogere spijt en lagere tevredenheid hebben dan vroeg-onset groepen — niet dat de westerse klinieken hier protocollen op aanpassen.

Wat dit betekent

Een verantwoordelijk medisch protocol differentieert binnen "volwassen trans"-aanvragen: AGP-mannen krijgen seksuologische evaluatie, autisten krijgen autisme-zorg, trauma-overlevenden krijgen traumatherapie. Het Nederlandse model dat iedereen na gesprek + wachttijd hormonen aanbiedt, is onverantwoordelijk. Geïnformeerd consent over AGP, parafilie en spijtkansen hoort verplicht.

Zie wat is AGP en wat is detransitie.

Bronnen

  1. Blanchard, R. (1989). The classification and labeling of nonhomosexual gender dysphorias. Archives of Sexual Behavior.
  2. Bailey, J.M. (2003). The Man Who Would Be Queen.
  3. Lawrence, A.A. (2013). Men Trapped in Men's Bodies. Springer.
  4. Dhejne, C. e.a. (2011). Long-Term Follow-Up. PLoS ONE.

Zie ook