Wat is autogynefilie (AGP)?
Autogynefilie (liefde voor zichzelf als vrouw) is de seksuele opwinding die sommige mannen ervaren bij de gedachte aan of het beeld van zichzelf als vrouw. Blanchard introduceerde de term en beschreef het als een parafiele opwinding (bron). De omstreden theorie die hij eraan koppelde, verscheen in 1989 (bron).
Definitie
Volgens Blanchard is AGP geen genderidentiteit maar een seksuele neiging. Typische uitingen zijn erotische opwinding bij cross-dressing of bij cross-gender fantasie, en opwinding bij het idee een vrouwenlichaam te hebben (bron). In zijn typologie komt AGP voor bij de drie niet-homoseksuele groepen van transseksuele mannen (heteroseksueel, biseksueel en analloerotisch). In zijn onderzoek onder 212 volwassen transvrouwen meldden alle drie die groepen vaker seksuele opwinding bij de fantasie een vrouw te zijn dan de homoseksuele groep (bron).
Geschiedenis en context
Blanchards typologie onderscheidt een homoseksuele groep van transseksuele mannen (seksueel op mannen gericht) en drie niet-homoseksuele groepen, waarvan hij veronderstelde dat ze varianten zijn van één onderliggende stoornis, die hij autogynefiele genderdysforie noemde (bron). Anne Lawrence publiceerde over de ervaringen van autogynefiele transseksuelen (Men Trapped in Men's Bodies, 2013). De theorie is omstreden: Moser (2010) concludeerde in een peer-reviewed kritiek dat autogynefilie bestaat maar dat de theorie gebrekkig is (bron).
Kritische analyse
Lawrence (2005) vond in een vragenlijstonderzoek onder 232 patiënten van één chirurg dat 49 procent vóór de operatie honderden of meer episodes van seksuele opwinding bij cross-dressing of cross-gender fantasie meldde, en 3 procent erna (bron). Wat dat betekent voor de indicatiestelling of voor spijt, laat dat onderzoek niet zien.
Veelgestelde vragen
Nee. Blanchard onderscheidt twee groepen. AGP verklaart een deel; de andere groep is homoseksueel-georiënteerd en vroeg begonnen.
Ja. Er verschijnt nog onderzoek over, zoals Bailey en Hsu (2022) en de kritiek van Moser (2010), die concludeert dat autogynefilie bestaat maar dat Blanchards theorie gebrekkig is.
Daarover lopen de bevindingen uiteen. Moser (2009) vond in een kleine steekproef van 29 vrouwen dat 93 procent ooit seksuele opwinding bij de gedachte aan zichzelf als vrouw kende (28 procent bij een strengere definitie van frequente opwinding). Bailey en Hsu (2022) vergeleken met Blanchards eigen schaal onder meer twee steekproeven van vrouwen (500 in totaal) en vonden bij vrouwen lage scores, vergelijkbaar met niet-autogynefiele mannen; zij concluderen dat autogynefilie bij vrouwen niet gewoon voorkomt.
Bronnen
- Blanchard R., 'The Concept of Autogynephilia and the Typology of Male Gender Dysphoria', Journal of Nervous and Mental Disease, 1989.
- Lawrence A.A., Men Trapped in Men's Bodies: Narratives of Autogynephilic Transsexualism, Springer, 2013.
- Bailey J.M., The Man Who Would Be Queen, National Academies Press, 2003.
- Bailey J.M., Hsu K.J., 'How Autogynephilic Are Natal Females?', Archives of Sexual Behavior, 2022.
- Moser C., 'Blanchard's Autogynephilia Theory: a critique', Journal of Homosexuality, 2010.