Home › Kritisch › Affirmatie-only

Het affirmatie-only probleem

Critici van het affirmatieve model vrezen dat de genderidentiteit die een minderjarige zelf ervaart zowel als diagnose als als behandelplan gaat fungeren. Volgens hen is dat geen zorg maar capitulatie; dat is hun standpunt.

Het probleem

Volgens de Cass Review is het affirmatieve model in veel landen dominant geworden, en zijn sommige genderklinieken daardoor van een meer exploratieve aanpak afgestapt; medewerkers van de Britse GIDS vertelden de Review dat een affirmatieve aanpak in hun praktijk ook kan bestaan uit het exploreren van de betekenis van de ervaring van de jongere (bron). Een toetsingsgroep van NHS England (de Multi-Professional Review Group) vond volgens het interimrapport dat de aanpak bij GIDS vanaf binnenkomst overwegend affirmatief en niet-exploratief leek, vaak gedreven door de verwachtingen van kind en ouders en door de mate van sociale transitie die tijdens het wachten was ontstaan (bron).

Volgens de Cass Review kunnen bij kinderen en jongeren met genderincongruentie 'innate' of biologische factoren bij sommigen een rol spelen, op manieren die nog niet worden begrepen, terwijl bij anderen psychosociale factoren, waaronder levenservaringen en maatschappelijke en culturele invloeden, belangrijker kunnen zijn (bron).

Wat onderzoek toont

De Cass Review (2024) noemde de zorg voor jongeren met genderdysforie 'an area of remarkably weak evidence'. In het interimrapport vertelden zorgverleners dat ze druk voelden om een onvoorwaardelijk affirmatieve benadering te volgen, wat botste met het gewone proces van klinische beoordeling en diagnose (bron). Volgens de samenvatting van Socialstyrelsen concludeerde het Zweedse SBU dat het bewijs onvoldoende is om de effecten van puberteitsremmers en genderbevestigende hormonen te beoordelen (bron). De Finse COHERE-aanbeveling (2020) noemt volgens een niet-officiële vertaling psychosociale ondersteuning de eerstelijnsbehandeling bij minderjarigen (bron). Environmental Progress leest in de WPATH Files (2024) dat leden weten dat kinderen en jongeren de levenslange gevolgen van behandeling niet kunnen overzien; dat is hun lezing.

Levine, Abbruzzese en Mason (2022) betogen dat het informed consent-proces bij minderjarigen wordt beperkt door onjuiste professionele aannames, de slechte kwaliteit van de eerste beoordelingen en onjuiste en onvolledige informatie aan patiënten en ouders (bron). Shrier (2020) beschrijft in Irreversible Damage een plotselinge stijging van transgenderidentificatie onder adolescente meisjes.

Wat dit betekent

Volgens Littman (2021), een enquête onder 100 zelf aangemelde detransitioners, vond 55 procent dat zij vóór de transitie geen adequate beoordeling hadden gehad door een arts of geestelijke gezondheidsprofessional, en had 24 procent de eigen clinici verteld dat zij gedetransitioneerd waren (bron). Het gaat om een zelfgeselecteerde steekproef.

Een verantwoordelijk model herstelt watchful waiting, exploratieve psychotherapie en grondige differentiaaldiagnose voor élke medische stap. Zie watchful waiting en Cass Review.

Bronnen

  1. Cass, H. (2024). Independent Review of Gender Identity Services for Children and Young People.
  2. Environmental Progress (2024). The WPATH Files.
  3. SBU (2022). Hormonbehandling vid könsdysfori — barn och unga.
  4. Levine, S.B. e.a. (2022). Reconsidering Informed Consent for Trans-Identified Children. Journal of Sex & Marital Therapy.

Zie ook