HomeInfo › Wat zijn de WPATH Files?

Wat zijn de WPATH Files?

De WPATH Files zijn een verzameling gelekte interne berichten en interne videovergaderingen van clinici en bestuurders van WPATH. De documenten werden in maart 2024 gepubliceerd door Environmental Progress.

Definitie

De files bestaan uit forumposts, screenshots van besloten Zoom-sessies en interne emails. Ze tonen wat WPATH-clinici onderling bespreken over hun eigen praktijk, in scherp contrast met de publieke posities die WPATH inneemt. Centrale punten: clinici geven elkaar tips voor het 'vinden' van AGP bij verzwegen patiënten, twijfelen aan het vermogen van 12-14 jarigen om informed consent te geven voor onomkeerbare ingrepen, bespreken hoge spijt-cijfers die niet publiekelijk worden gerapporteerd, en discussiëren over uitbreiding naar 'eunuch-identiteit'.

Geschiedenis en context

De files werden in maart 2024 publiek gemaakt door Michael Shellenberger en Mia Hughes, in samenwerking met klokkenluiders binnen WPATH. Het rapport heet officieel 'The WPATH Files: Pseudoscientific Surgical and Hormonal Experiments on Children, Adolescents and Vulnerable Adults'. WPATH heeft de echtheid van de documenten nooit ontkend; in plaats daarvan claimde de organisatie dat de berichten 'uit context' waren gehaald. De files bevestigden de bevindingen van de Cass Review die kort daarna verscheen.

Kritische analyse

De files maken het verschil tussen publieke en private discussie binnen de gender-medische gemeenschap zichtbaar. Publiek heet 'puberty blockers are fully reversible'; intern erkennen WPATH-clinici dat ze de groei en seksuele functie blijvend beïnvloeden. Publiek heet 'spijt is zeldzaam'; intern bespreken artsen specifieke detransitie-cases en het verlies van patiënten die wegblijven uit follow-up. Dit dubbelspoor is geen klein verschil maar een professioneel-ethische crisis. Nederlandse media en gender-clinici negeren de files vrijwel volledig.

Veelgestelde vragen

Bronnen

  1. Hughes M., The WPATH Files, Environmental Progress, 2024.
  2. Shellenberger M., Public reportage, 2024.
  3. Cass H., Final Report, 2024.

Zie ook