Home › Kritisch › Internalised homofobie

Internalised homofobie en gender

Follow-upstudies van kinderen die voor genderdysforie werden verwezen laten zien dat velen later geen genderdysforie meer ervoeren en dat een groot deel een biseksuele of homoseksuele oriëntatie bleek te hebben.

Het probleem

In de studie van Wallien en Cohen-Kettenis (2008, Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry) waren van de 77 verwezen kinderen na gemiddeld ruim tien jaar 27% nog genderdysfoor en 43% niet meer; 30% reageerde niet of was niet traceerbaar. Bijna alle deelnemers in de persistentiegroep meldden een homoseksuele of biseksuele oriëntatie; in de desistentiegroep meldden alle meisjes en de helft van de jongens een heteroseksuele oriëntatie (bron). Singh, Bradley en Zucker (2021) vonden bij 139 jongens dat 87,8% geen genderdysforie meer had (bron). De Cass Review schrijft dat het gender-affirmatieve model, dat een kind in zijn zelfverklaring direct bevestigt, inmiddels in veel landen dominant is, en dat medewerkers van de Britse kliniek GIDS lieten weten dat zij een kind niet automatisch bevestigden (bron).

Wat onderzoek toont

Steensma e.a. (2013) vonden bij 127 adolescenten die als kind voor genderdysforie waren verwezen een verband tussen de intensiteit van de genderdysforie in de kindertijd en het aanhouden ervan, en een grotere kans op persistentie bij geboren meisjes (bron). Bailey en Blanchard (2017) schreven op de blog 4thWaveNow dat jongens die als kind genderdysfoor waren en desisteren "usually become nonheterosexual men" en dat meisjes die desisteren een veel hoger percentage niet-heteroseksualiteit hebben dan de algemene bevolking; zij presenteren dat als verbanden uit klinische studies en hun eigen lezing van de literatuur.

In de enquête van Littman (2021) onder 100 detransitioners, geworven via sociale media, mailinglijsten en sneeuwbalsteekproef, noemde 23% homofobie of moeite met het accepteren van zichzelf als lesbisch, homo of biseksueel als reden voor transitie en latere detransitie (bron). Vandenbussche (2021) vond in een online enquête onder 237 detransitioners belangrijke psychologische behoeften rond onder meer geïnternaliseerde homofobe en seksistische vooroordelen (bron).

Wat dit betekent

De Cass Review schrijft dat een transgenderidentiteit iemands seksualiteit niet bepaalt, maar dat het belangrijk is de complexe en omstreden relatie tussen seksualiteit en genderidentiteit te onderzoeken (par. 8.27). Het rapport meldt ook dat in sommige streng religieuze culturen transgender zijn als te verkiezen boven gelijkgeslachtelijk aangetrokken zijn wordt gezien, omdat het dan als een lichamelijk in plaats van een psychologisch probleem wordt opgevat (par. 8.35) (bron).

Zie gay perspectief en genderdysforie en seksuele oriëntatie.

Bronnen

  1. Steensma, T.D. e.a. (2013). Factors associated with desistence and persistence of childhood gender dysphoria: a quantitative follow-up study. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry.
  2. Wallien, M.S.C. & Cohen-Kettenis, P.T. (2008). Psychosexual outcome of gender-dysphoric children. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry.
  3. Singh, D., Bradley, S.J. & Zucker, K.J. (2021). A Follow-Up Study of Boys With Gender Identity Disorder. Frontiers in Psychiatry.
  4. Bailey, J.M. & Blanchard, R. (2017). Gender dysphoria is not one thing. 4thWaveNow, 7 december 2017.
  5. Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior.
  6. Vandenbussche, E. (2021). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality.

Zie ook